The RH bill actually has provisions on establishing health care facilities geared towards maternal and child health. In addition, even without the RH bill the DOH has been working double time to increase access and availability of health facilities and services to Filipino women throughout the country. Blame the MDGs for that, I guess.

The RH bill was made because the current government is ignoring the other aspects of women’s health, the reproductive health aspect. Currently, DOH is still pushing with its promotion of Natural Family planning (NFP) methods(a program even members of the DOH themselves don’t believe in) which is “succeeding” as most married women who are doing FP FOR THE FIRST TIME are using them. This is a stark contrast to NON-first time users of FP prefer pills, iuds, ligation and other non-natural methods. This could be explained by first time users learning that NFP don’t work that well so they switch and stay on non-NFP methods because they work better.

Contraceptives are essential (unlike some vitamin and mineral supplements such as Centrum, Ceelin and Cheriffer) because they allow families to fulfill some of their health needs, that is planned pregnancies. Health needs not being confined to freedom from disease or illnesses.

—
bert – you’ll hate me but can I ask where you got your statistic regarding desired fertility rate of people in that part of the country. Looking at the NDHS 2003, though the poor people (4th and 5th) on average generally desire more children compared to the rich (1st and 2nd), they (the poor) are missing their desired fertility rate by one child. This is were the RH bill comes into play. Women (ideally, the couple) should be able to meet their desired fertility rates.

Why are the rich being ignored? One, they are financially capable of supporting their children. Two, they miss their desired fertility by a fraction of a child which for practical reasons means, on average, they meet their desired fertility rates. (Note: The average fertility rates of the rich is 1 to 2 children.)

In addition, that is one opinion of poor people, heck all Filipinos, which should be changed. Children are not supposed to be your way out of poverty or suffering. Ever heard of not treating people as means to some ends but as ends in themselves?

—
GabbyD

Why indeed? Well, food is more costly and too inefficient to subsidize. On an economic standpoint it would be counter-productive. There would be less returns from subsidizing food for all as opposed to subsidizing contraceptives and RH education for all. Gov’t do subsidize food but for only very poor families and malnourished children. Why? Because giving them would be strategic. They get better nourishment, they gain independence from subsidy, they contribute to the economy (in theory at least).

What would subsidizing contraceptives do? Prevent unwanted pregnancies, reduce abortion rates, lower maternal deaths due to abortion.
Prevent unwanted pregnancies, lower number of malnourished children (forgive the jump, ok?), decrease the need for feeding programs, more money for gov’t to put into other places (hopefully not in someone’s pocket)
Prevent unwanted pregnancies, lower population growth, more manageable dependency ratio, increase productivity of workers, increase capability to improve selves instead of just their dependents.
Probably some other things too…

If you knew that if you’re gonna die, your soul would be brought to heaven because you didn’t use a condom with your spouse or to hell because you chosed to use one, which are you going to choose?

Think about that.

nguni’t ang simula ng RH bill ay dapat siyang nasa hulihan. pa’no tayo magsisimula kung sa kamatayan tayo magsisimula, kung sa pagkitil o pagharang ng walang malay na buhay tayo mag uumpisa.

marami pang solusyon ang maaari nating pag umpisahan, kaso lang ang mga solusyong ito ay nasa kamay ng mga makapangyarihang mapang-api, at sa mga taong may mabuting layunin, nguni’t naghahanap lamang ng quick and dirty solutions sa mga suliranin ng lipunan.

ang pagkitil ng buhay ay kailanma’y hindi solusyon sa mga problema. ano mang relihiyon o teologia ang pinaniniwalaan mo, ang pinagkaisang katotohanan nila ay ang pagiging bahagi ng isang kabuuan ang lahat ng nilalang. ang pagpatay ng isang buhay ay kapinsalaan nating lahat.

maganda ang layunin ng rh bill. maganda ang hangarin mo. nagkakaisa tayo sa mga hangaring ito. magkaisa rin tayo sa paglutas ng mga suliraning panlipunan. sa dami ng problema, hindi tayo pwedeng magkawatak-watak.

salamat.

Hindi mo alam ang klase ng buhay sa pinanggalingan kong lugar. Doon, maski isa lang ang anak mo, dahil sa sobrang hirap ng buhay ay hindi rin makakapag-aral, hanggang grade six lang, pero bihira ang gutom sapagka’t maraming camote, saging at kamoteng kahoy.

Kaya, hindi mabibili ang RH Bill doon sa lugar namin.

Siguro Manila boy ka, sorry na lang, baka hindi mo maintindihan ang ibig kong sabihin, heheh.

Kaysa manganak ka nang manganak. Bakit hindi
dalawa o tatlo lang. Parang mapakaing, mapagpaaral
natin sila.

Kung isang dosena na anak ang gusto nating. Hindi
naman natin mabigyan ng magandang kinabukasan.
Hindi responsible na pag-papamilya iyan.

Gayong ang mga mahihirap na maga-asawa, kung ang pagbabasihan ko ay ang mga mahihirap sa pinanggalingan kong lugar na nasa ika-pitong bundok ng Timog Luzon, ay naghahangad ng isang dosenang anak upang, kahit papaano, makaahon sila sa pamamagitan man lamang ng maraming anak kapag nagsilaki ay maibsan man lamang ang kanilang kahikahusan sa buhay.

Ano ba ang RH Bill na ito upang pigilin ang kanilang mga munting pangarap?

Ang RH bill ay dapat tingnan sa larangang ito.

Kayraming mga kababaihan, lalo na sa hanay ng mga walang kakayanan at kapos, ang nanganganak ng walang tulong ng skilled birth attendants tulad ng doktor o midwife. Halos lahat nga mga babae sa pinakamahirap na strata ng Pilipinas ay nagpahayag ng kawalang access sa reproductive health care. Mahigit lamang sa dalawampung porsiyento sa mga mahihirap na komunidad ang nanganganak ng may skilled birth attendant.”

– caffeine sparks

Good observations. Kung accurate ho ang sinulat niyo dito, ito na ang katunayan kung ano talaga ang kailangan ng mga babaeng nasa reproductive age:

* skilled birth attendants
* prenatal care
* childbirth care
* health centers with the necessary facilities and equipment for pregnancy and childbirth care
* education on pregnancy, childbirth and post-natal care

Marami ngang babae ang nakatira sa mga pook na malayo sa health center at ospital, na kung pupunta sila para sa prenatal check-up nila, humigit kumulang sa P100 ang gastos nila para lang sa pamasahe. Ang suliranin na ito ang isa pang maaaring pag-ukulan ng pansin ng pamahalaan. Kung pag-ukulan ng budget ang pag-train ng marami pang birth attendants o pagtayo ng health centers sa rural areas, eh di naging mas responsive pa ang pamahalaan natin sa pangangailangan ng mga pamilya, hindi lang ng mga babae. Malaking bagay iyan dahil mga buong pamilya ang naaapektuhan ano man ang nangyayari sa ina ng tahanan.

Ngunit ang nangyayari ngayon, ang mga mahihirap na naman ang ginagamit na excuse para sa mga problemang ito. Namamatay dahil sa childbirth complications? Huwag nang magbuntis, bigyan ng pills, lagyan ng IUD. Masyadong marami “for our own convenience” (kayo na ang bahalang magpasya kung sino ang tinutukoy na “our”) ang mga mahihirap sa bansa? Tratuhin na parang hindi marunong mag-isip o hindi kakayaning umintindi ng kahulugan ng self-mastery, ng dignidad, ng fertile at infertile periods. Ipatali na lang na parang mga aso’t pusa.

Samantala, tuloy ang buhos ng taxpayers’ money sa mga bulsa ng mga inihalal. At ang problema ng kakulangan sa gamit at proper facilities para sa pregnancy at childbirth services sa mga government hospitals at health centers, at proper training ng mga skilled birth attendants sa buong bansa… kalimutan na. Sisihin ang pagbubuntis para sa mga kakulangan na ito at ang mga babaeng mahihirap na din ang gagawa ng paraan upang lutasin ang mga suliraning ito. At ang mga ebidensya ng masasamang epekto ng pills at IUD sa katawan ng babae, huwag nang pansinin.

Para mas maging epektibo ang campaign para sa RH bill, tratuhin na din nating sakit ang pagbubuntis nang sa gayon ay mas malaki ang posibilidad na ma-classify bilang “essential medicines” ang contraceptives. Kahit na ang kailangan talaga sa mga govt health centers ay mga paracetamol, analgesic, anti-diarrhea, mga vitamins & minerals, kalimutan na natin. Instead, let’s fill every health center with contraceptives.

Ito ba ang katarungan? Ito ba ang makataong pamamaraan na ipinipilit ng mga backers ng House Bill 5043?

sabi mo: “…tulad ng pills at codonm – ay malayang mabibili sa merkado, kung kaya’t ‘di na kailangan pa ng Reproductive Health policy. Ngunit alam nating lahat na ang merkado ay para lamang sa may kakayanang bumili. Ang isang inang kumikita lamang ng singkwenta pesos kada araw ay pipiling bumili ng pagkain…:

OK. kung ganun, bakit hindi isubsidize (ng higit pa) ng govt ang pagkain, imbis na RH commodities. after all, mas importante ang pagkain sa maslow’s needs…

i’m not being facetious here… ano ang philosophical justification ng govt intervention sa pamimigay ng libreng condom vs libreng ibang necessary commodities (na may RH education din)? ty!

Ang iyong tinurang “…bilang isang sambayanang demokratiko at makatarungan,” ay malaking palaisipan para sa akin.

Tunay na sandigan ito ng lipunan, nguni’t umiiral nga ba and tunay na demokrasya, ang katarungan sa ating lipunan?

Di ko nais na buhusan ng kawalang pag-asa ang mga naniniwala sa RH Bill nguni’t ang Simbahang Katoliko ay nagmamatigas na hindi nito matatanggap ang pagbibigay laya sa mga kababaihan na pumili ng paraan nila na kontrolin ang pagbubuntis at ang epekto nito sa sarili nilang kalusugan.

Pero habang walang ampat na lumulobo ang bilang ng mga Pilipino, ang Simbahan nama’y pulitika’t pulitika lamang ang pinagkaka-abalahan.

Ang mga paaralan at pagamutan ng Simbahan ay pawa para sa mga mayayaman lamang, ar sa tingin ko ito ang siyang nagtataguyod ng kontra sa mahirap sa elitismo at kawalang katarungan sa lipunan.

Wala tayong tulak-kabigin sa tiwaling gobyerno at mga bulok na pulitiko.

Sadyang madilim ang pangitain at dito ang pangunahing biktima ay ang mga musmos at ang mga hindi pa isinisilang.